Ny jobb og nye utfordringar i vente

Eg har fått meg ny jobb. Fast stilling faktisk, til evig tid. Trass fleire hint om travle kvardagar og uventa utfordringar trur eg at dette er noko for meg. Eg er jo «ei positiv jente, med relevant utdanning, likar å ha fleire ballar i lufta, vere effektiv og ser på nye oppgåver med eit smil» (tatt frå søknadsteksten).

DSC01152 (2)I stillingsannonsa la dei vekt på at ein måtte ta eigne beslutningar, ha gode samarbeidsevner og vere ein pådrivar i teamleiing. Dei la vekt på fleire ansvarsområder somorganisasjon og ledelse, planlegging og utvikling, pedagogikk, mekling samt logistikk.  Førarkort var å  foretrekke.

Eg veit eg er heldig som fekk denne jobben, men i den siste tida har det også ført til mange våkenetter, og litt småpanikk. Det er vel eit sikkert teikn på at det nærmar seg arbeidsstart.

Arbeidsavtala åtvara meg om ugunstige arbeidstider, som at eg alltid måtte vere tilgjengeleg. Lønna er middels, og feriedagane må planleggast i god tid. Tanken om eg er kvalifisert har streifa meg, men har eg tatt eit val, så må eg stå for det.

Jobbintervjuet gjekk i og for seg greitt. Eg hadde ikkje førebudd meg like mykje som til tidlegare intervju, men eg følte på meg at det var full klaff, trass fleire intervjurunde. Standarspørsmåla som meininga med livet og mine dårlege sider hadde vi allereie klart for oss, så det slapp vi å rippe opp i.

 No skal det seiast at eg har lenge ønska meg denne jobben. Mitt største forbilde har gjennomført arbeidet med glans. Det er sjølvsagt vanskeleg å hoppe etter Wirkola, men trur eg kjem til å få god støtte og opplæring den første tida.

DSC01153

Lille venn inni magen, kom ut når du er klar. Stillinga som MAMMA skal eg ta med storm. Har vertfall signert og returnert arbeidskontrakta. Eg skal gjere ein så god jobb eg kan. Både eg, og mine gode med-kollegaer gler oss veldig til å helse på vår nye sjef.

«Stovegris»

No har vi «budd oss inn», om det går ann å  seie. Vi har tatt i bruk ein dose kreativitet, samarbeid, frustrasjon og inspirasjon. Tenkte vise dykk rom for rom, og byrja med det mest brukte her i huset. Stova.

Ved første augekast kan det kanskje minne om eit rom frå ein gamleheim, manglar berre blondeduken over sofaen. Ved ein nærmare kikk håpar eg at detaljane gjer rommet litt meir «hipp, yo og kult» lissom.

Lampa i hjørnet var tidlegare trekvit, men etter ein liten sprayrunde og ei ny pære vart den god som ny.


Orkideen har fått ein ny plass i eit Noregsglas.

Teakbordet fann vi på mørkeloftet heime for ei stund sidan. Vi malte det først grått, men har no pussa fram teak på bordplata.

Dei blå stolane er originale frå 60-talet.


A-lampa laga vi til bryllaupet, eit prosjekt som tok litt meir tid enn eg trudde. Sjå korleis her.

«Vedhylla» er ei Ikea-hylle med nye kosteskaft-bein snudd opp ned. Kofferten er også funne på loftet.

Kunstverka over sofaen er laga av bladutklipp. Teksten er frå inngangsmarsjen til bryllaupet vårt.

Her og her kan du sjå korleis vi hadde det i Bergen. Om du vil sjå enda meir er det berre å skrolle nedover under kategorien interiør!

Ha ein framleis god søndag!

Cut the crap!

Med nye, tomme, kvite veggar klør det i fingrane for å få opp noko pynt. Noko fint og sjå på. Gjerne med fine fargar. Gjerne med glitter. Gjerne med blomar og bling.

«Live, love, laugh» er sååå «2015». Eg, som fleire, har hatt min periode, men som tights og platåsko kjem den vel tilbake som juleaftan på kjerringa.

Førre veke prøvde eg å avslutte eit trufast forhold. Mailen var sendt, rekninga makulert og månadar med tom postkasse var i vente. Dagen etter ringe ei hyggelig dame som ynskjer å ha akkurat meg som abonnent litt til, då klarar eg  ikkje seie nei.

Dog trua på at eg ein gong kjem til å få bruk for disse bestemte eg meg for å ordne opp. Kvelden var komen, eg skulle ta eit oppgjer meg gamle magasin og kvitte meg med dei, ein gong for alle. Bunken var på høgde med stovebodet og eg skulle sortere med harde bod. Det gjekk eit par blad før eg fann fram saksa og klipte ut det eg synest var fint. Enda på visa heng i gangen, og bunken med blad er like høg.

Framgangsmåten er ganske enkel. Klipp ut bilde frå magasin (eg har brukt DETNYE) og lim det på. Det fine med å bruke bilde og bokstavar frå eitt magasin er at det får eit nokså likt uttrykk. Deretter pynta eg med perleklistermerke, diamantklistermerke, stoffblomster og ei rad med pompoms nedst. Dette for ein meir spennande 3D-effekt. Lerretet eg brukte som base er kjøpt på Kremmerhuset for nokre år sidan. Kanskje du har nokre slike liggande?

 

Voila! Eit nytt bilde ala 2016, vertfall enn så lenge.

Jubileum og lyckliga dagar!

I følgje ei truverdig nettside om norsk «skikk og bruk» er hvetebrødsdagane «ei behagelig og lykkelig tid for dei nygifte månadar etter bryllaupet. Dei nygifte skal vere saman, dyrke sin kjærleik og legge grunnlaget for sitt samliv».


Dagen etter bryllaupet var det tid for opprydding, bilkøyring, sal av leilighet (innan 24 timar) og  fly til Frankrike. Her var målet å få mest mulig ut av dagane. Det skulle tross alt vere ein ferie vi skulle sjå tilbake på i lang tid, og ikkje minst skulle vi fortelje alle om alt vi hadde opplevd. No skulle vi KOSE oss. Vi fylte dagane til randen tross ein dose trøtthet og lite tolmod.


Etter kræsjlanding tilbake i kvardagen var det tid for ein ny by og camping (på ubestemt tid) med min svoger sin storfamilie. Eit kjøkken, med kjøleskap, ei plastkasse og ein mikro, i kjellaren til ein tre-barns familie er sjølvsagt eit godt utgangspunkt for «hvetebrødsdagane «der vi kunne «dyrke samlivet og kjærleiken». I tillegg til ein ny jobb og ingen bekjendte vart dette fort bli til  ekstra krydder i kvardagen.

Etter nokre vågale budrunda og nytt hus i vente kom også nyhenda om eit nytt familiemedlem. Det var det einaste vi ville. Og det siste vi kunne tenke oss.

Uggen og kvalm inntok eg eg sofaens posisjon når vi endeleg fekk vårt eige krypinn. Der låg eg ein månad medan det nye huset gjekk sin gang.

No er forma mi betre, vertfall innvendig. Utvendig er eg i ein posisjon der folk ikkje tørr å spørje om eg er gravid i tilfelle eg berre har lagt på meg. Det ser anten ut som om eg «trøste-et» eller trivst veldig godt i eigen kropp, alt etter auge som ser. Mage som bular ut gjev sjølvsagt bekjente ein gylden moglegheit å klappe på den. Ein uskriven regel eg ikkje er heilt komfortabel med. Eg lurer på om eg skal klappe igjen, men det er visst ikkje sosialt akseptert. Problemet «Eg har ikkje noko å gå med» er blitt eit faktum og aldri har eg fått fleire livsfarlege symptom i følgje gravide sine «nettforum».

Men no, min kjære mann, trur eg dessverre at hvetebrød-dagane er over og vi har lagt «grunnlaget for vårt samliv».

Gratulerer med halvt års bryllaupsdag, eg er din største fan (og snart får vi ein ny i klubben).

Eit lite ansiktsløft!

I over 20 år har det samla venner og familie til festleg lag, jubileum og kvardags. No står det i vårt nye hus og skal halde fram med oppdraget sitt, men i ny drakt.

Når vi flytta på oss og bytta ut heimen vår fikk vi plass til enda fleire ting. Vi gjekk på jakt i skuffer og loft, og kom heim med diverse snurrepupperier i ulik forfatning.

Det gamle spisebordet gav vi ein personlege vri ved å beise eikestolane og bordbeina kvite. Vi valte å halde bordplata original mest på grunn av arbeidsmengd. Stolputene bytta vi stoff på ved hjelp av stiftar.

Kva synes du? Har du gjort noko liknande?

 Skifte stoltrekk er ein fin søndagssyssel. Eit par timar så er det gjort!

Lykke til!

Prinsessekjolen

På januarsalet i fjor kjøpte eg ein enkel kvit barnekjole med stroppar. Med litt glitter, blonder og ekstra stoff vart den til brudepikekjolen, enda finare enn dei du får kjøpt på brudesalongar (etter mi meining vertfall).

Foto: Martin Håndlykken

Det var først i juli, ein månad før bryllaupet, at eg visste korleis min brudekjole vart så då tok eg fatt på brudepikekjolen, vi måtte jo ha «matching».

Det fine med heilt enkle kjolar er at ein kan forme dei som ein vil. Eg sydde først på nokre korte arma i eit tynt kvitt stoff og deretter sateng kantband langs armane, det same som på brudekjolen.

Deretter tok eg blonder frå 60-70-og 80 tals-kjolen, perlebroderi frå Grønland og litt av den pynten Jenny Skavlan hadde på sin brudekjole. Hummer og kanari-filosofien lenge leve! Eg «trokla» alt på kjolen først slik at eg kunne eksperimentere med korleis resultatet skulle bli.

Når ho skulle prøve brudepikekjolen var eg litt spent om den passa. Reaksjonen, «Det er jo en prinsessekjole» og eit stort glis fortalte meg at også den vesle bruda var veldig fornøgd med resultatet.

Totalpris på brudepikekjolen vart i underkant av eit par hundtrelappar. Med litt nytt, litt gamalt, nål og tråd kjem ein langt.

Her kan du sjå filmen Brura!

Godt nytt år!

Du starta litt brått. Det var som om vi ikkje samarbeida heilt i starten der eg satt utan jobb, eit ønske om ein ny start og ny giv. Hadde du sagt til meg at du kom til å ta med meg med på opplevingar eg berre kunne drøyme om, veit eg ikkje om eg hadde trudd på deg.

 Vi gjekk frå å planlegge bryllaupsinvitasjonar til å få verdens flottaste bryllaup. Frå å tru at eg skulle gifte meg i ein poyesterhaug frå Kina til å sy brudekjole med Jenny Skavlan. Frå å føle meg einsam til å samle alle eg er glad i til ein stor fest. Frå å vere frøken til å bli fru. Frå å himle med auga når nokon sa blogg til å få min eigen. Frå å vere veldig lei byen med dei sju fjell til å grine av sakn i fleire netter. Frå å eige 60 kvadrat til 150 kvadrat. Frå å teikne ei skisse til å få trykt strikkeoppskrift i Kamille. Slik kan eg halde på lenge. Du har verkeleg tatt meg med på små og store opplevingar eg aldri ville vore forutan.

Vi avslutta i motsett ende av skalaen. Draume-kalendaren er full og eg er klar for nye opplevingar. Eg skal gjere alt for å nå dei og håpa på at du vil vere like samarbeidsvilleg i året som kjem.


Godt nytt år!

Takk for det gamle!

Frå glitter og gufs til genser

Aasegensaren byrja som rabling på hytta ein fredagskveld. Med inspirasjon frå ferske moteblad, dagens 70-talsstil, ein forkjærleik for alt som glitrar og ein litt kald gufs.

I haust laga eg og mamma Aasegenseren (frå skisse til ferdig genser). Det fine med denne (og alle v-genserar) er at ein lett kan bruke dei på ulike måtar. Ein kan bruke dei bak-fram med v-halsen i ryggen. Ein kan feste eit snøre i sikksakk eller sløyfe heile genseren. Du kan også sy på blonder i utringinga. Prøv deg fram!

Aasegensaren er relativt lett å lage. Hakket vanskelegare enn skappelgensaren grunna V-halsen, men det klarar du!

 

 Eg ynskja meg ein unik gensar, med fine detajar. Eg viste teikninga til mamma og vi tok nokre mål. Etter eit par forsøk var gensaren god som gull (bokstaveleg tala).Favorittgensaren vart raskt tatt i bruk. Komplementa straumde på og nokre spurde om oppskrifta. Vi gjekk nokre rundar med oss sjølve, for ingen av oss hadde skrive «strikkemønster» før. Mamma var opptatt at det skulle vere veldig nøyaktig og eg opptatt av at det skulle vere ei oppskrift som alle kunne forstå. Heilt utan forkortingar og merkelege bokstavar.

Det fine med Aasegensaren er mellom anna at du får eit unikt plagg som ingen andre har akkurat maken til, slepp å fryse i vinterkulda og du er med på moten (for strikking er vel også blitt ganske trendy?).Du kan kombinere den med ein polo, singlet eller skjorte, alt etter humør og veir.

Oppskrifta til Aasegenseren finn du her eller i Kamille nr 1 , 2016(sjå side 15).

Lykke til!

«I mine gyllne skor»

Eg leita ei stund etter dei perfekte bryllaupsskoa. Dei kunne ikkje vere høgare enn 5 centimeter, då kjolen ikkje var lenger enn den måtte. Eg ville gjerne ha dei i sateng, men ikkje slik som «alle andre» har. Eg enda derfor opp med utstillingsmodellen til ein utgått modell og laga min personlege vri.

Mamma hadde spara hår-pynten sin frå 80-tallet og eg såg det som ein gylden muligheit å bruke dei på skoa. Eg tok derfor å limte dei bakpå hælen.

Dette kan du gjere på alle sko. Ei fin brosje, ein øyredobb, ei sløyfe eller liknande passar fint på skoa. Eit par minutt og litt kreativitet får skoa ein personleg vri.

Frå start til slutt

Ingen av dei tre brudekjolane eg ynskja å gifte meg i var draumekjolen. Men med rens, kreativitet, inspirasjon og mange timar med søm vart gråstein til gull.


Foto: Martin Håndlykken

Eg byrja tidleg i prosessen å teikne ulike skisser og klipte ut diverse brudekjolar på nettet. Når Jenny kom til Eid fikk vi sortert tankane og skissa eit utgangspunkt. Vi vart einige om å bruke den enklaste kjolen (svigermor sin) som base og krydre med dei andre. Sidan den hadde god passform trengte vi ikkje gjere noko med fasongen.

Eg hadde også leika med tanken om å gifte meg i ein kort brudekjole, slik som mommom. Sidan eg er ganske tradisjonell av meg synes eg at det passar best med lang kjole under seremonien. Her kjem det fine med å lage sin eigen variant; ein kan få det akkurat slik ein ynskjer. Vi bestemte oss derfor å lage eit skjørt av 60-tals kjolen som eg kunne bruke til kaffien. Perfekt å svinge seg i svansen etter ein lang dag.

Når eg henta kjolen i Oslo var bløtkaka klar til å pyntast. Vi kjøpte flotte blonder frå Rainbow tekstil som vart sydd på rundt livet, og rundt halsen. Deretter laga eg rosettar av alle dei tre brudekjolane som eg festa tett i tett på skuldrane. Its all inn the details. Her følgde vi; jo-meir-jo-betre-prinsippet for å få eit voluminøst blikkfang.

 

Dersom eg skulle gjort noko annleis ville det ha vore å reinse kjolane før vi byrja å sy på dei. Då har ein eit finare utgangspunkt og det vert lettare for reinseriet. Kanskje det er berre ein reins og litt pynt du treng for at den gamle kjolen skal bli din draumekjole?

 

At vi brukte alle tre kjolane og kombinerte dei betydde enormt mykje for meg, og damene bak.

Les meir om framgangsmåten og detaljar på Jennyskavlan.com.

Eg lagde også min eigen variant av brudeskoa og brudepikekjolen. Kjem snart på bloggen om du vil sjå.