Cut the crap!

Mitt siste omsøm-prosjekt er denne gule gamle drakta. Eller rettare sagt, omklipp-prosjekt. For det einaste eg gjorde var å klippe. Eg klipte av armar og skjørt og knytte ein knute bak (sjå bilete under). Sidan kjolen er laga i eitt stoff som ikkje raknar valte eg å ikkje legge den opp. Grunnane til det valet er fleire. For det første klipte eg av såpass mykje stoff frå lengda i rein iver før eg fekk tenkt meg om. Dersom kjolen skulle blitt enda kortare (med opplegg) kunne ikkje ei jente på min alder bruke den. For det andre var det mindre jobb og særs tidsbesparande. Så då vart det slik. Har du ei saks, kan du med andre ord gjere det same.

Første og siste prosess var å klippe-klippe-klippe
Slik var drakta bak. Når eg spratt opp knappane vart det to stoffremser igjen.

Ein liten knute så satt drakta som støypt.

Av restane laga eg eitt seleskjørt og hue til mini.

Ikkje berre berre

Eg har vore der sjølv. Superengasjert. Ropa. Hoppa. Svetta. Gira på livet. Tatt ein ekstra runde berre for moro.

Oktober 2015 begynte det.Sakte men sikkert. Det var først synleg på kontoen. Pengane sila ut.  Månadlege beløp som verken redda liv eller gav skulegang. Det vart ikkje rom til det i kvardagen. Eller rettare sagt, gav eg det ikkje rom, gav det ikkje ein tanke. Dørstokkmila vart derfor lengre for kvar dag.

Graviditet, baby, ammeinnlegg og søvnlause netter skulle ikkje stoppe denne friskusen (trudde eg). Instagram var beviset på at det var mogleg, det var faktisk null problem. Eg kunne bli den nye ingerindubai (trudde eg).

Eg, Anne-Malin tidlegare kjend som Personleg Trenar, spinninginstruktør, aerobikkinstruktør, ho med  x-tal kurs i basisball, catslide og slynge.  Ein ekte friskus som hoppa på sykkelen fleire gongar dagleg uansett veir og vind er blitt (wait for it…) ein støttemedlem på treningssenteret! (I snart eitt år).

Poenget er. Beklagar at eg ikkje har vist forståelse for at det kan vere tungt å gå på trening. Beklagar at eg har ropt ut “det er ingen problem å ta ein til” i fleire år. Beklagar min tidlegare overtente treningskropp og uforskamma positive samt sportye innstilling.

Så, i går var dagen. Eg begynte med friskt mot og melda meg på ein saltime med futt i. Aldri har eg vore meir tung i kroppen. Aldri har eg brukt lettare vekter  (det var meir enn nok med min eigen kropp). Aldri har eg forstått bedre at det er ikkje BERRE å ta ein til. Aldri har eg blitt så sint for at instruktøren sparte det “beste” til slutt. Burpees….

IMG_3617 (2)

2017, bør vere året eg kjem ut av støttemedlemsskapet. Kroppen min har gjort ein formidabel innsats i 2016, men eg er no motivert til å ta over kontrollen. Gløym SK17, men sett deg nokre aktivitetsmål før det er for seint. Det skal i alle fall eg prøve på.

Redebygging

Dagleg hentar eg nye pinnar til redet. Eg sortera og leita etter dei finaste kvistane, berre det beste er godt nok. Eigentleg liknar eg mest ei kråke, sidan alt som glitrarar vert prioritert.

IMG_7812

No er eg blitt såpass stor, såpass svett og har såpass mykje vatn i kroppen at mini berre kan komme. Eg gler meg veldig til å helse på det vesle nurket vårt.

For å korte ned ventetida har eg laga ein liten kosekrok på soverommet.

IMG_7814

 

Sprinkelsenga frå Ikea fikk eit eige særpreg med nokre tapetrestar.

IMG_7821

Apekatten er hekla med utgangspunkt i oppskrift frå boka «Hekling til småfolk» – Vibeke Magnesen.

 

IMG_7818 Ramma og lyslenka er kjøpt på Nille. Bilde kjem etterkvart. IMG_7827

«Teddy» er hekla på frihand. Når «mannen» kjem med hekle-ønske er det berre å sette i gang. Inni «huset» har eg brukt ein slags tapet frå Søstrene Grene.

IMG_7826

Frå ugras til kunstverk

Eg har vore «jonsokbrur» i fleire år. Draumt om å ein dag bytte ut blondeduken, den altfor store nattkjolen, min bror som brudgom og løvetannen i håret med ekte varer.

F80A2235

I fjor kunne eg smykke meg med ein ekte brudekjole, velduftande blomar og ein «ekte-mann».  Sjå meir her. 

F80A2249Vil du lage ein blomsterkrans til kveldens feiring liknande denne, finn du oppskrift på mestergrønn.no. 

150801_0446

IMG_5216 (2)

Dersom du vil lage ein litt enklare variant som denne, kan du sjå her.

God jonsokaft/St. Hans!

IMG_5359

Ny jobb og nye utfordringar i vente

Eg har fått meg ny jobb. Fast stilling faktisk, til evig tid. Trass fleire hint om travle kvardagar og uventa utfordringar trur eg at dette er noko for meg. Eg er jo «ei positiv jente, med relevant utdanning, likar å ha fleire ballar i lufta, vere effektiv og ser på nye oppgåver med eit smil» (tatt frå søknadsteksten).

DSC01152 (2)I stillingsannonsa la dei vekt på at ein måtte ta eigne beslutningar, ha gode samarbeidsevner og vere ein pådrivar i teamleiing. Dei la vekt på fleire ansvarsområder somorganisasjon og ledelse, planlegging og utvikling, pedagogikk, mekling samt logistikk.  Førarkort var å  foretrekke.

Eg veit eg er heldig som fekk denne jobben, men i den siste tida har det også ført til mange våkenetter, og litt småpanikk. Det er vel eit sikkert teikn på at det nærmar seg arbeidsstart.

Arbeidsavtala åtvara meg om ugunstige arbeidstider, som at eg alltid måtte vere tilgjengeleg. Lønna er middels, og feriedagane må planleggast i god tid. Tanken om eg er kvalifisert har streifa meg, men har eg tatt eit val, så må eg stå for det.

Jobbintervjuet gjekk i og for seg greitt. Eg hadde ikkje førebudd meg like mykje som til tidlegare intervju, men eg følte på meg at det var full klaff, trass fleire intervjurunde. Standarspørsmåla som meininga med livet og mine dårlege sider hadde vi allereie klart for oss, så det slapp vi å rippe opp i.

 No skal det seiast at eg har lenge ønska meg denne jobben. Mitt største forbilde har gjennomført arbeidet med glans. Det er sjølvsagt vanskeleg å hoppe etter Wirkola, men trur eg kjem til å få god støtte og opplæring den første tida.

DSC01153

Lille venn inni magen, kom ut når du er klar. Stillinga som MAMMA skal eg ta med storm. Har vertfall signert og returnert arbeidskontrakta. Eg skal gjere ein så god jobb eg kan. Både eg, og mine gode med-kollegaer gler oss veldig til å helse på vår nye sjef.

«Stovegris»

No har vi «budd oss inn», om det går ann å  seie. Vi har tatt i bruk ein dose kreativitet, samarbeid, frustrasjon og inspirasjon. Tenkte vise dykk rom for rom, og byrja med det mest brukte her i huset. Stova.

Ved første augekast kan det kanskje minne om eit rom frå ein gamleheim, manglar berre blondeduken over sofaen. Ved ein nærmare kikk håpar eg at detaljane gjer rommet litt meir «hipp, yo og kult» lissom.

Lampa i hjørnet var tidlegare trekvit, men etter ein liten sprayrunde og ei ny pære vart den god som ny.


Orkideen har fått ein ny plass i eit Noregsglas.

Teakbordet fann vi på mørkeloftet heime for ei stund sidan. Vi malte det først grått, men har no pussa fram teak på bordplata.

Dei blå stolane er originale frå 60-talet.


A-lampa laga vi til bryllaupet, eit prosjekt som tok litt meir tid enn eg trudde. Sjå korleis her.

«Vedhylla» er ei Ikea-hylle med nye kosteskaft-bein snudd opp ned. Kofferten er også funne på loftet.

Kunstverka over sofaen er laga av bladutklipp. Teksten er frå inngangsmarsjen til bryllaupet vårt.

Her og her kan du sjå korleis vi hadde det i Bergen. Om du vil sjå enda meir er det berre å skrolle nedover under kategorien interiør!

Ha ein framleis god søndag!

Cut the crap!

Med nye, tomme, kvite veggar klør det i fingrane for å få opp noko pynt. Noko fint og sjå på. Gjerne med fine fargar. Gjerne med glitter. Gjerne med blomar og bling.

«Live, love, laugh» er sååå «2015». Eg, som fleire, har hatt min periode, men som tights og platåsko kjem den vel tilbake som juleaftan på kjerringa.

Førre veke prøvde eg å avslutte eit trufast forhold. Mailen var sendt, rekninga makulert og månadar med tom postkasse var i vente. Dagen etter ringe ei hyggelig dame som ynskjer å ha akkurat meg som abonnent litt til, då klarar eg  ikkje seie nei.

Dog trua på at eg ein gong kjem til å få bruk for disse bestemte eg meg for å ordne opp. Kvelden var komen, eg skulle ta eit oppgjer meg gamle magasin og kvitte meg med dei, ein gong for alle. Bunken var på høgde med stovebodet og eg skulle sortere med harde bod. Det gjekk eit par blad før eg fann fram saksa og klipte ut det eg synest var fint. Enda på visa heng i gangen, og bunken med blad er like høg.

Framgangsmåten er ganske enkel. Klipp ut bilde frå magasin (eg har brukt DETNYE) og lim det på. Det fine med å bruke bilde og bokstavar frå eitt magasin er at det får eit nokså likt uttrykk. Deretter pynta eg med perleklistermerke, diamantklistermerke, stoffblomster og ei rad med pompoms nedst. Dette for ein meir spennande 3D-effekt. Lerretet eg brukte som base er kjøpt på Kremmerhuset for nokre år sidan. Kanskje du har nokre slike liggande?

 

Voila! Eit nytt bilde ala 2016, vertfall enn så lenge.

Jubileum og lyckliga dagar!

I følgje ei truverdig nettside om norsk «skikk og bruk» er hvetebrødsdagane «ei behagelig og lykkelig tid for dei nygifte månadar etter bryllaupet. Dei nygifte skal vere saman, dyrke sin kjærleik og legge grunnlaget for sitt samliv».


Dagen etter bryllaupet var det tid for opprydding, bilkøyring, sal av leilighet (innan 24 timar) og  fly til Frankrike. Her var målet å få mest mulig ut av dagane. Det skulle tross alt vere ein ferie vi skulle sjå tilbake på i lang tid, og ikkje minst skulle vi fortelje alle om alt vi hadde opplevd. No skulle vi KOSE oss. Vi fylte dagane til randen tross ein dose trøtthet og lite tolmod.


Etter kræsjlanding tilbake i kvardagen var det tid for ein ny by og camping (på ubestemt tid) med min svoger sin storfamilie. Eit kjøkken, med kjøleskap, ei plastkasse og ein mikro, i kjellaren til ein tre-barns familie er sjølvsagt eit godt utgangspunkt for «hvetebrødsdagane «der vi kunne «dyrke samlivet og kjærleiken». I tillegg til ein ny jobb og ingen bekjendte vart dette fort bli til  ekstra krydder i kvardagen.

Etter nokre vågale budrunda og nytt hus i vente kom også nyhenda om eit nytt familiemedlem. Det var det einaste vi ville. Og det siste vi kunne tenke oss.

Uggen og kvalm inntok eg eg sofaens posisjon når vi endeleg fekk vårt eige krypinn. Der låg eg ein månad medan det nye huset gjekk sin gang.

No er forma mi betre, vertfall innvendig. Utvendig er eg i ein posisjon der folk ikkje tørr å spørje om eg er gravid i tilfelle eg berre har lagt på meg. Det ser anten ut som om eg «trøste-et» eller trivst veldig godt i eigen kropp, alt etter auge som ser. Mage som bular ut gjev sjølvsagt bekjente ein gylden moglegheit å klappe på den. Ein uskriven regel eg ikkje er heilt komfortabel med. Eg lurer på om eg skal klappe igjen, men det er visst ikkje sosialt akseptert. Problemet «Eg har ikkje noko å gå med» er blitt eit faktum og aldri har eg fått fleire livsfarlege symptom i følgje gravide sine «nettforum».

Men no, min kjære mann, trur eg dessverre at hvetebrød-dagane er over og vi har lagt «grunnlaget for vårt samliv».

Gratulerer med halvt års bryllaupsdag, eg er din største fan (og snart får vi ein ny i klubben).

Eit lite ansiktsløft!

I over 20 år har det samla venner og familie til festleg lag, jubileum og kvardags. No står det i vårt nye hus og skal halde fram med oppdraget sitt, men i ny drakt.

Når vi flytta på oss og bytta ut heimen vår fikk vi plass til enda fleire ting. Vi gjekk på jakt i skuffer og loft, og kom heim med diverse snurrepupperier i ulik forfatning.

Det gamle spisebordet gav vi ein personlege vri ved å beise eikestolane og bordbeina kvite. Vi valte å halde bordplata original mest på grunn av arbeidsmengd. Stolputene bytta vi stoff på ved hjelp av stiftar.

Kva synes du? Har du gjort noko liknande?

 Skifte stoltrekk er ein fin søndagssyssel. Eit par timar så er det gjort!

Lykke til!

Prinsessekjolen

På januarsalet i fjor kjøpte eg ein enkel kvit barnekjole med stroppar. Med litt glitter, blonder og ekstra stoff vart den til brudepikekjolen, enda finare enn dei du får kjøpt på brudesalongar (etter mi meining vertfall).

Foto: Martin Håndlykken

Det var først i juli, ein månad før bryllaupet, at eg visste korleis min brudekjole vart så då tok eg fatt på brudepikekjolen, vi måtte jo ha «matching».

Det fine med heilt enkle kjolar er at ein kan forme dei som ein vil. Eg sydde først på nokre korte arma i eit tynt kvitt stoff og deretter sateng kantband langs armane, det same som på brudekjolen.

Deretter tok eg blonder frå 60-70-og 80 tals-kjolen, perlebroderi frå Grønland og litt av den pynten Jenny Skavlan hadde på sin brudekjole. Hummer og kanari-filosofien lenge leve! Eg «trokla» alt på kjolen først slik at eg kunne eksperimentere med korleis resultatet skulle bli.

Når ho skulle prøve brudepikekjolen var eg litt spent om den passa. Reaksjonen, «Det er jo en prinsessekjole» og eit stort glis fortalte meg at også den vesle bruda var veldig fornøgd med resultatet.

Totalpris på brudepikekjolen vart i underkant av eit par hundtrelappar. Med litt nytt, litt gamalt, nål og tråd kjem ein langt.

Her kan du sjå filmen Brura!