Jubileum og lyckliga dagar!

I følgje ei truverdig nettside om norsk «skikk og bruk» er hvetebrødsdagane «ei behagelig og lykkelig tid for dei nygifte månadar etter bryllaupet. Dei nygifte skal vere saman, dyrke sin kjærleik og legge grunnlaget for sitt samliv».


Dagen etter bryllaupet var det tid for opprydding, bilkøyring, sal av leilighet (innan 24 timar) og  fly til Frankrike. Her var målet å få mest mulig ut av dagane. Det skulle tross alt vere ein ferie vi skulle sjå tilbake på i lang tid, og ikkje minst skulle vi fortelje alle om alt vi hadde opplevd. No skulle vi KOSE oss. Vi fylte dagane til randen tross ein dose trøtthet og lite tolmod.


Etter kræsjlanding tilbake i kvardagen var det tid for ein ny by og camping (på ubestemt tid) med min svoger sin storfamilie. Eit kjøkken, med kjøleskap, ei plastkasse og ein mikro, i kjellaren til ein tre-barns familie er sjølvsagt eit godt utgangspunkt for «hvetebrødsdagane «der vi kunne «dyrke samlivet og kjærleiken». I tillegg til ein ny jobb og ingen bekjendte vart dette fort bli til  ekstra krydder i kvardagen.

Etter nokre vågale budrunda og nytt hus i vente kom også nyhenda om eit nytt familiemedlem. Det var det einaste vi ville. Og det siste vi kunne tenke oss.

Uggen og kvalm inntok eg eg sofaens posisjon når vi endeleg fekk vårt eige krypinn. Der låg eg ein månad medan det nye huset gjekk sin gang.

No er forma mi betre, vertfall innvendig. Utvendig er eg i ein posisjon der folk ikkje tørr å spørje om eg er gravid i tilfelle eg berre har lagt på meg. Det ser anten ut som om eg «trøste-et» eller trivst veldig godt i eigen kropp, alt etter auge som ser. Mage som bular ut gjev sjølvsagt bekjente ein gylden moglegheit å klappe på den. Ein uskriven regel eg ikkje er heilt komfortabel med. Eg lurer på om eg skal klappe igjen, men det er visst ikkje sosialt akseptert. Problemet «Eg har ikkje noko å gå med» er blitt eit faktum og aldri har eg fått fleire livsfarlege symptom i følgje gravide sine «nettforum».

Men no, min kjære mann, trur eg dessverre at hvetebrød-dagane er over og vi har lagt «grunnlaget for vårt samliv».

Gratulerer med halvt års bryllaupsdag, eg er din største fan (og snart får vi ein ny i klubben).

Prinsessekjolen

På januarsalet i fjor kjøpte eg ein enkel kvit barnekjole med stroppar. Med litt glitter, blonder og ekstra stoff vart den til brudepikekjolen, enda finare enn dei du får kjøpt på brudesalongar (etter mi meining vertfall).

Foto: Martin Håndlykken

Det var først i juli, ein månad før bryllaupet, at eg visste korleis min brudekjole vart så då tok eg fatt på brudepikekjolen, vi måtte jo ha «matching».

Det fine med heilt enkle kjolar er at ein kan forme dei som ein vil. Eg sydde først på nokre korte arma i eit tynt kvitt stoff og deretter sateng kantband langs armane, det same som på brudekjolen.

Deretter tok eg blonder frå 60-70-og 80 tals-kjolen, perlebroderi frå Grønland og litt av den pynten Jenny Skavlan hadde på sin brudekjole. Hummer og kanari-filosofien lenge leve! Eg «trokla» alt på kjolen først slik at eg kunne eksperimentere med korleis resultatet skulle bli.

Når ho skulle prøve brudepikekjolen var eg litt spent om den passa. Reaksjonen, «Det er jo en prinsessekjole» og eit stort glis fortalte meg at også den vesle bruda var veldig fornøgd med resultatet.

Totalpris på brudepikekjolen vart i underkant av eit par hundtrelappar. Med litt nytt, litt gamalt, nål og tråd kjem ein langt.

Her kan du sjå filmen Brura!

«I mine gyllne skor»

Eg leita ei stund etter dei perfekte bryllaupsskoa. Dei kunne ikkje vere høgare enn 5 centimeter, då kjolen ikkje var lenger enn den måtte. Eg ville gjerne ha dei i sateng, men ikkje slik som «alle andre» har. Eg enda derfor opp med utstillingsmodellen til ein utgått modell og laga min personlege vri.

Mamma hadde spara hår-pynten sin frå 80-tallet og eg såg det som ein gylden muligheit å bruke dei på skoa. Eg tok derfor å limte dei bakpå hælen.

Dette kan du gjere på alle sko. Ei fin brosje, ein øyredobb, ei sløyfe eller liknande passar fint på skoa. Eit par minutt og litt kreativitet får skoa ein personleg vri.

Sveisen flette og snasen tøtte!

Innlegget inneheld prduktplassering.

I april ringte det eit ukjent nummer. Eg tok telefonen med ein litt halvkrass stemme, klar til å avfeie selgaren. Det eg ikkje visste var at dette var starten mange hyggelige stunder. «Hei, det er Iselin, stylisten din», sa ei vennleg bergenstemme, langt i frå den bergensstemma som ein forbinder med Davy Watne. Dette var starten på mykje latter, inspirasjon, opplevingar og ikkje minst ei fantastisk brudefrisyre toppa med enkel sminke, eller Make up som sikkert Iselin ville sagt.

Det er ikkje å stikke under ein stol at eg og Iselin kjem frå to ulike verdar. Eg hugsa framleis reaksjonen hennar når eg sa at håret mitt var ufarga og eg ikkje brukte så mykje tid på sminke. «Hæ? Har du sann jomfruhår?». Vi braut ut i latter og slik haldt det fram.

Ei nydelegare, sjølvironisk og meir tolmodig jente skal ein leite lenge etter. Vi prøvde ulike stilar og laga fleire moodboards på Pinterest, men det var liksom noko som mangla. Ein månads tid før bryllaupet, tikka det inn ein mail frå Iselin med verdas finaste flette dekt i blomster. Vi laga vår eigen versjon og Iselin kan trylle, for finare frisyre har eg aldri sett. Sminka hald vi enkel etter ønske frå #brura

 

Tusen takk for at dokke valte den beste Wearhouse-Gorgious London. Tusen takk for inspirasjon, latter, tolmodighet og ein fantastisk brudelook Iselin Styve!

 
Foto: Martin Håndlykken

Foto: Martin Håndlykken

Foto: Martin Håndykken

Kva synest du? Korleis var din brudelook? Eller har du ein favorittlook?

I morgon kjem det meir detaljar rundt kjolen, klikk deg inn om du vil!

Eit blomsterhav

Foto: Martin Håndlykken

Innlegget innheld produktplassering.

Kvart einaste år dyrka bestefar min fram flotte hekkar med ertrebomster. Fargane, lukta og fasongen på disse har alltid fasinert meg og minne meg om sommar. Det var derfor ekstra kjekt at eg kunne ha erterblomstrar i brudebuketten min. Anders, eg og bestefar min (saman med Jenny og filmteamet på nakken) plukka disse dagen før bryllaupet. Sjå meir her eller på Jennyskavlan.com. Dei heimelaga og velduftande blomstrane vart brukt i brudebuketten og i blomsterkransen.

Bryllaupet vart eit blomsterhav med alle mine favorittblomstrar i ulike duse fargar, det skal kreative og dyktige Mariell Lopez frå Mestergrønn ha æra for.

Eit par månadar før bryllaupet snakka eg og Mariell om korleis eg såg for meg blomstrane. Vi delte nokre Pins og saman vart vi einige om korleis det heile skulle sjå ut. I Oslo møtte eg ho på Mestergrønn og vi la ein endeleg plan.

Dagen før dagen kom Mariell med eit blomsterhav eg aldri har sett maken til. Det var meir blomster enn den vesle bygda Nordfjordeid hadde tatt inn heile det året. Når blomstrane var ut av bilen vart vi alle mann med på å lage små bukettar.

På førehand hadde vi hatt eit familieprosjekt der vi gullspraya store mengde med glassflasker og syltetøyglass. Kjende og kjære hadde glassinnsamling i kjellaren og etter ein runde med Zalo, rødsprit og gulltagging var «vasane» gode som ny. .

Kyrkja var også fylt opp av små flotte bukettar på benkeradene laga av Mariell. Disse hang i smootieglas som tanta til Anders hadde samla på.

Foto: Britt Merete Aase

Foto: Britt Merete Aase

Foto: Martin Håndlykken

Foto: Britt Merete Aase

Foto: Britt Merete Aase

Foto: Britt Merete Aase

Foto: Britt Merete Aase

Foto: Britt Merete Aase

 Enorm stor takk til Mariell og Mestergrønn som verkeleg gjorde dagen vakker!

Over helga skal eg gå i detalj på korleis vi laga kjolen frå ide til ferdig resultat.

Spent og glad kan eg avsløre at….

«Eventyrbryllaup byrja ofte med eit frieri, men i mitt tilfelle var starten på eventyret ei kreativ og inspirerande bestemor, to heimelaga brudekjolar og eit bildeoppslag av Jenny Skavlan i Se og Hør.»

 
Foto: Britt Merete Aase

Eit lite halvår etter bryllaupet skal vi dele vår historie. Historia om tre gamle brudekjolar, ei overivrig kommande brud, hennar famile som ikkje visste kva dei gjekk til og ein veldig tolmodig mann. Reisa frå inspirasjonsboka og stalkinga av Jenny Skavlan i mai 2014 til ei minneverdig bryllaupsfeiring august 2015  er godt dokumentert og på fredag kan den som vil sjå filmen!

Eg kjem til å legge ut diverse frå førebuinga dei kommande dagane, men om du vil ha meir no kan du lese og sjå bilde her, skroll i veg så finn du det meste under kategorien «BRUDEKJOLEN».

Ei ekstra merksemd

Til bryllaupet laga eg ein liten handsydd merksemd til alle gjestane. Eit symbol på at vi satt stor pris på kvar og ein.

Eg sydde små blondeblomar med strier, satengstoff, silkeband, perler, sikkerhetsnåler/klemmer, nål, tråd og vintageblonder. Eg byrja med å klippe til delane og hadde fleire små boksar med ferdigklipte delar i. I eit halvt år var dette handarbeidet mitt og fast inventar i veska. Eg hadde boksen med meg i parken, i bilen, i senga på stovebordet, i sofaen og på flytur.

Det gjekk ikkje ein biltur utan at eg hadde laga nokre blondeblomster. Eg fikk heller ingen tilsnakk om at bilen var full av trådar og perler til ein kvar tid. Lenge leve «happy wife- happy life»-prinsippet.

 

Mansjettblomstrane

Mansjettblomstrane til menna er laga ved at eg klipte ei remse med sateng. Trokla rundt og stramma slik at det vart forma som ein blomst. Eg la deretter vintageblonder rundt og opprivne strier i midten. Vidare festa eg ei rektangelforma strie rundt. Tvinna silkeband rundt stilken og samstundes festa sikkerhetsnåla.

Blondeblomstrane

På blondeblomstrane til damene byrja eg med å trokla rundt ein sirkel i sateng, stramma til slik at det vart ein slags pose. Sydde ei perle i midten for at det skulle sjå ut som ein blome og sydde på blonder rundt. Eg avslutta med å feste ei klemme i ein liten sirkel med strie under blomstren.

Dersom du vil ha ei meir grundig forklaring er det berre å gje ein lyd.

Eg kan også prøve å ta nokre betre bilde når vi har fått rydda opp i bryllaupskassa vår.

Ein lys idè!

Eit par veke før bryllaupet skrolla eg over eit instagrambilde av nokre lysande bokstavar. Eg fikk ein strålande idè og når den store dagen kom pynta store gullbokstavar i tre lokalet vårt.

Slik ser det ut i uthuset vårt 8 veker etter bryllaupet. Om nokre veker skal du få sjå korleis dei pynta opp på dagen.

 Om vi visste kor mykje jobb det var trur eg vi hadde utsett prosjektet, med etter mange arbeidstimar sat vi veldig fornøgde igjen.

 Det var den «ultimate» forholdstesten. Fleire andre punkt stod på «to do»-lista og dette var eit millimeterprosjekt som trengte mykje planlegging, måling, vinkelrekning, pussing, grunning og tenking.



Slik gjorde vi det:

Vi kjøpte inn ei kryssfinerplate på 1.20 x 2.40.

Målte og teikna opp bokstavane på plata

Skar ut bokstavane med stikksag

Skar ut lange plankar med 8 cm breidde

Målte opp til vinklane og tilpassa kantane på bokstavsidene

Spikra kantane fast

Runda av kantane

Sparkla og pussa

Sparkla og pussa…

Laga hol til lyslenka (kjøpt på Ikea)

Sparkla og pussa

Spraya bokstavane i gull

Festa lysa.

 

Disse skal få ein heilt spesiell plass i huset når vi flyttar.

Kva synes du? Har du andre kreative idear? Del gjerne under!

My precious

Eg blir litt som Gollum og får ein god følelse inni meg når eg ser at det glinsar frå handa til «my precious». Bryllaupsdagen var over på null komma niks, men ringane dei skal vi ha på «oss for alltid». Det er ganske fint å gå rundt med eit symbol på at vi to høyrar saman. Ekstra kjekt er det at disse ringane snart er 40 år, men i vår eigen og i årets versjon.


Slik som brudekjolen, ligg det mykje symbolikk og historie bak gifteringane våre. Foreldra til Anders gifta seg i 1977. På det glade 70-tallet var motebildet prega av det litt overdådige, også på gifteringfronten. Kort fortalt kjøpte min svigerfar nokre «gullbarrar» til gifteringa og enda på den historia var at dei kjøpte seg nokre smalare på 80-talet.


Då vi kom med det glade bodskap om at vi skulle gifte oss, var vi så heldige at vi fikk tilbodet om dei gamle gifteringane til min mann (framleis veldig uvant tiltale) sine foreldre. Redesignaren i meg vart med ein gong tent på tanken om å lage våre eigne ringar. At det skulle vere med utgangspunkt i familiearven, var heilt perfekt.

Vi kontakta vidare ein dyktig lokal gullsmed (Katrine Berg, Bergart) og fortalde ho korleis vi ønska ringane. Ho laga om ringane til oss og no sit dei bom fast på ringfingeren med inngraveringa;  «OSS FOR ALLTID 1.8.15». To unike ringar som ikkje er masseprodusert, men sjølvlaga, full av historie og symbolikk. Anbefalast!




Har du eit smykke som betyr noko ekstra for deg? Eller har du kanskje redesigna eit smykke du også? Eg set stor pris på kommentarar og tilbakemeldingar.

Håpar du har ein fantastisk seinsommar!

Fly me to the honeymoon

Denne veka har vi farta land og strand, bokstaveleg talt, langs den franske rivieraen.

Dei såkalla hvetebrødsdagane har med andre ord bæra preg av baguettar, pariserloff og crosaint.

Eg valte å kle meg som ein pilot før avreise og straks vi kom til Flesland var handbagasjen full av Malteeser. Dei vart sjølvsagt konsumert under ventetida og før take off. Anders, min mann, fann ut at det var like greitt å skifte til fransk aksent allereie før avreise og slik hadde vi det gåande. Så satt vi der på flyet, eg med munnen full av malteeser og han i ein parfyme-os frå Tax free.


Vi byrja i Nice.

Sidan vi kom til stranda litt utpå dagen var det ikkje så mange solsenger igjen. Ei av oss ville absolutt ikkje ligge og steike seg saman med alle andre; «Det var tross alt ei bryllupsreise» (ei setning som eg brukte litt for mange gongar denne turen).

Sum av summarum enda det opp med at min betre halvdel blåste opp to luftmadrassar til oss eit par meter frå folkemassane. Det som kanskje ikkje var heilt planen var at ei fransk aleinemor skulle komme med alle sine søte små akkurat der vi var. Dermed fikk vi inkludert avkjøling med jamne mellomrom, når ungane sprang kliss våte forbi. Vi fikk servert kortreist mat, då dei klarte å finne slimete små fisk som dei drog med seg opp. Og vi fikk full underholdning, taffelmusikk og show, med både latter, leik, skrik og song.

Vi bestemte oss for å trekke oss roleg tilbake etter ei stund. Eg fann ut at eg ikkje trengte å ta lufta ut av solsenga slik at eg kunne bruke den seinare. Enden på den historia var at Petter Smart måtte ta lufta ut når vi kom til hotellrommet, for det var ikkje så populært at ein måtte balansere på ein halvskitten plastikksekk halvfull med luft for å komme seg til badet. Før eg kom meg så langt, hadde eg gløymt at det var eit stykke frå stranda til hotellet. Eg hadde heller ikkje i tankane at vi var i ein ganske fasjonabel storby. For den som gjekk i flippflopps med ei 2 meter lang bademadrass under armen gjennom handlegata, midt i rushet, det var meg. «Det var tross alt ei bryllupsreise».

Dag to hadde eg ein plan om å finne ei aude øy, slik som ein ser på film.

Vi hadde ikkje båt og bilen skulle vi ikkje leige før dagen etter så då vart det sykkel. Kort summert sykla vi 1 mil i 30 grader, Anders blåste opp madrassene på ei offentleg stein-strand og vi sykla tilbake i 40 grader. Aldri har eg sveitta så mykje og sykla så seint, men vi var begge einige om at det hadde vore ein fin tur.


Resten av turen leigde vi oss kabriolet.

Det første vi gjorde var å motsei GPS-en, kanskje ikkje det luraste vi har gjort, men vi vart godt kjend i byens bakgater.

Bil utan tak høyrer med på rivieraen og ser ganske kult ut. Etter Monakko-besøket skulle vi køyre mot St. Tropez. Vi forvilla vi oss ut på motorvegen (framleis ikkje heilt dus med GPS-en) og plutseleg opna himmelen seg. Kabriolet i god fart på ein fem-felts motorveg med ope tak og høljeregn blir vertfall ei god historie i etterkant.



Bryllaupsreisa var fin og reisefølgjet var av beste sort!

Kall meg gjerne kjeisam men ein av dei beste minna frå turen er då vi kjøpte inn is, sjokolade og digg som vi åt i senga medan vi såg på film. Det enkle er ofte det beste («Det var tross alt ei bryllupsreise»).

Vi har også fått rikeleg påfyll av D-vitamin og treng ikkje ta tran før langt ut på hausten.

Starten på livet som herr og fru har vore bra og eg gleda meg til fortsettinga.

Håpar sommaren din har vore minneverdig!

Min sommar kjem eg aldri til å gløyme.